Ο ρόλος του γονέα στην ζωή του παιδιού.
Τι χρειάζεται το παιδί από τον γονιό;
Ο σύγχρονος τρόπος ζωής οδηγεί συχνά στην απομάκρυνση των παιδιών από τους γονείς και των γονιών από τα παιδιά αντίστοιχα.
Το πιεστικό πρόγραμμα με τις πολλές δραστηριότητες για τα παιδιά και τις διπλές δουλειές για τους γονείς προκειμένου να τα βγάλουν πέρα σε μια πολυέξοδη ζωή, περιορίζουν πολύ την ουσιαστική επικοινωνία γονέα – παιδιού. Από την άλλη οι γονείς πιέζουμε τα παιδιά μας να μεγαλώσουν , τα αγχώνουμε να προχωρήσουν , αντί να τα προσελκύουμε κοντά μας.
Όμως η δουλειά μας ως γονείς είναι πρωτίστως να καλύπτουμε τις ανάγκες εξάρτησης, να είμαστε εκεί παρόντες για αυτά.
Μόνο όταν ένα παιδί καλύψει τις πρωταρχικές του ανάγκες μέσα από μια στενή προσωπική σχέση με έναν αφοσιωμένο ενήλικα, μπορεί να προχωρήσει με επιτυχία στην διαδικασία της ωρίμανσης, ως μιας φυσικής διαδικασίας στην εξέλιξη της ζωής του.
Η μετάβαση του παιδιού στην εφηβεία και η έλλειψη στενής σχέσης με τους γονείς σε αυτή τη περίοδο οδηγούν στην προσκόλληση των παιδιών σε συνομήλικους. Οι γονείς αντιλαμβάνονται λανθασμένα αυτή τη περίοδο, αποδεχόμενοι την τάση των παιδιών τους να απομακρύνονται, ως μια ένδειξη πως το παιδί πλέον οδεύει προς την ωρίμανση. Η συναισθηματική απομάκρυνση του παιδιού από τον γονιό, σε ένα αναπτυξιακό στάδιο μεγάλων αλλαγών όπως αυτό της εφηβείας, καταλήγει συχνά καταστροφικό. Το παιδί τείνει να αμφισβητεί συνεχώς τον γονέα και προσκολλάται σε σχέσεις που χαρακτηρίζονται από ανωριμότητα.
Ακόμα και ο πιο αποξενωμένος και εχθρικός έφηβος έχει όμως την ανάγκη από έναν στοργικό γονέα.
Ο γονιός χρειάζεται να είναι κοντά στο παιδί του σε κάθε ηλικία. Το παιδί σε κάθε ηλικία θέλει να αισθάνεται πως το αγαπούν ,το εκτιμούν ,ότι τους λείπει, ότι απολαμβάνουν την παρουσία του και ότι είναι ξεχωριστό. Οι γονείς έχουν την ευθύνη απέναντι στα παιδιά τους να προσφέρουν αυτή την ασφάλεια. Για να λειτουργήσει η σύνδεση γονέα – παιδιού θα πρέπει να είναι αυθόρμητη και όχι να συσχετίζεται με κάποιο γεγονός πχ (σου δίνω ένα δώρο επειδή έχεις γενέθλια), να είναι γνήσια και ειλικρινής .
Τα παιδιά έχουν την ανάγκη να νιώθουν ακόμα και όταν είναι μακριά από τους γονείς πως η αγάπη τους για εκείνα είναι αυθεντική και άνευ όρων. Το παιδί θέλει να νιώσει πως ο γονιός δεν είναι κοντά του μόνο όταν αυτό ανταποκρίνεται στις αξίες και τις φιλοδοξίες του ή ότι η σχέση μαζί του είναι υπό προϋποθέσεις. Η εικόνα του εαυτού του δεν πρέπει να στηρίζεται στο πόσο καλά ή όχι καταφέρνει να κερδίζει την επιδοκιμασία του γονιού μέσω επιτευγμάτων ή επιθυμητών συμπεριφορών.
Θεμέλιο της αληθινής αυτοπεποίθησης ενός παιδιού αποτελεί η αίσθηση ότι είναι αποδεκτό και αγαπητό από τους γονείς του, έτσι ακριβώς όπως είναι.
Κοινωνική Λειτουργός: κα Αβραμίδου Δήμητρα